Chow-chow

Είναι παράξενος, σκληρός, ανεξάρτητος και ιδιαίτερος. Αφοσιώνεται στα αφεντικά του αλλά δεν γίνεται ποτέ «χαδιάρης». Με τη χαρακτηριστικη μπλε - μαύρη γλώσσα του, εκφράζει τη γοητεία και το μυστήριο της μακρινής ανατολής.

Η σωματική διάπλαση  του Chow Chow θυμίζει πολύ αυτή των πρώτων απολιθωμάτων σκύλων που χρονολογούνται αρκετά εκατομμύρια χρόνια πριν.

Καταγωγή
Η φυλή είναι γνωστή στην Κίνα εδώ και αρκετές χιλιάδες χρόνια καθώς χρησιμοποιείται ως φύλακας, κυνηγός αλλά και για να σέρνει έλκηθρα.

Λέγεται πως κάποιος κινέζος αυτοκράτορας είχε στην ιδιοκτησία του 2500 χιλιάδες ζευγάρια! Στο πέρασμα των χρόνων το Chow Chow χρησιμοποιήθηκε, εκτός από το να σέρνει έλκηθρα και για το κυνήγι των λύκων. Η γούνα του χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή παλτών ενώ το κρέας του θεωρούνταν για πολλά χρόνια λιχουδιά (σε ορισμένες επαρχίες της Κίνας είναι καλύτερα να μην το πάρετε μαζί σας γιατί... το τρώνε ακόμα).

Στην Ευρώπη έφτασε για πρώτη φορά στα τέλη του 1800 από τους εμπόρους που το έφεραν στην Αγγλία και η ονομασία «chow chow» προέρχεται από έναν όρο που χρησιμοποιούσαν τότε για να περιγράφουν σχεδόν οτιδήποτε παράξενο προερχόταν από τη μακρινή ανατολή.

Η εμφάνιση
Το Chow Chow είναι ένας δυνατός, τετράγωνος σκύλος. Το τρίχωμά του είναι πυκνό και γύρω από το λαιμό σχηματίζει μια έντονη «χαίτη» που το κάνει να μοιάζει με λιοντάρι. Το κεφάλι του είναι επίσης φαρδύ και δυνατό με τα τριγωνικά αυτιά του να δείχνουν προς τα μπρος. Η φουντωτή ουρά του είναι γυριστή στην άκρη, χαρακτηριστικό της οικογένειας των Σπιτς. Η γλώσσα και το στόμα έχει ένα χαρακτηριστικό μπλε μαύρο χρώμα. Το μαλακό, διπλό τρίχωμα μπορεί να έχει αρκετές διαφορετικές αποχρώσεις: κόκκινο, κρεμ, μαύρο, γκρι ή και - σπανιότερα - λευκό.

 

Ο χαρακτήρας
Πρόκειται για ένα σκύλο αρκετά ανεξάρτητο, πρόθυμο και προστατευτικό προς την οικογένειά του.

Συνήθως αναγνωρίζει έναν ως αφεντικό του και είναι αρκετά καχύποπτος απέναντι στους ξένους, ενώ μπορεί να γίνει και επιθετικός αν κρίνει πως κάποιος ξένος προσπαθεί να τον πλησιάσει... περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Πρόκειται για μια αρκετά κυριαρχική φυλή, περισσότερο κατάλληλη για έμπειρους ιδιοκτήτες και απαιτεί μεγάλη κοινωνικοποίηση από νεαρή ηλικία.

Μέγεθος - Βάρος
Ύψος θηλυκά: 46-56cm
Ύψος αρσενικά: 48-56cm
Βάρος: 20-32kg

 

Κάνει για μένα;
Το Chow Chow είναι γενικά ακατάλληλο για μη έμπειρους ιδιοκτήτες ή για μικρά παιδιά.

Είναι ένας σκύλος «σοβαρός», σχετικά αυστηρός και ανεξάρτητος, που δεν ενοχλεί και δε θέλει να τον πολυενοχλούν αλλά ταυτόχρονα χρειάζεται τη «διακριτική» παρουσία των ανθρώπων.

Δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις σε άσκηση, ούτε είναι και ο ευκολότερος σκύλος στην εκπαίδευση. Με τα υπόλοιπα ζώα τα πηγαίνει συνήθως καλά, αν και συχνά γίνεται επιθετικός με άλλους σκύλους.

Είναι από τη φύση του καλός φύλακας, χώρου και ανθρώπων και θέλει προσοχή με τους ξένους. Αν τον θεωρήσουν ως το «γλυκό λιονταράκι» που θα απλώσουν το χέρι τους και θα το χαϊδέψουν ίσως βρεθούν με δαγκωμένο το δάχτυλο...

Μην τον αντιμετωπίσετε ως «μοδίτσα» γιατί μπορεί να βρεθείτε προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

Αντίθετα, αν θέλετε ένα μη απαιτητικό σε άσκηση και συνεχή ενασχόληση φύλακα και σύντροφο για το σπίτι - και δε ζείτε σε περιβάλλον με ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες - γιατί το ενοχλεί ιδιαιτέρως η ζέστη, τον Chow Chow μπορεί να γίνει ο «κινέζος» φίλος σας.

Συμπεριφορά των σκύλων μετά την γέννα

Επιθετική Συμπεριφορά

Τα σκυλιά έχουν ένα ισχυρό προστατευτικό ένστικτο ειδικότερα μια μητέρα που αισθάνεται σαν να πρέπει να προστατεύσει τα κουτάβια της. Η επιθετικότητα υπάρχει συχνά λόγω των ορμονικών αλλαγών και μπορεί να εμφανιστούν κατά τις ημέρες που προηγήθηκαν της γέννησης, καθώς και μετά τη γέννα. Σε γενικές γραμμές, όσο πιο κοινωνικοποιημένη είναι πριν τη γεννά, τόσο το καλύτερο.

Bull Terrier ενας σκύλος πραγματικός μονομάχος

Ο «σκύλος μονομάχος», όπως συχνά αποκαλείται, πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του στην «αρένα», κυνηγώντας και παλεύοντας με ζώα πιο άγρια και πιο μεγάλα από αυτό. Αυτός ο ατρόμητος μαχητής, με την τεράστια σωματική δύναμη και αντοχή και το αξιοθαύμαστο κουράγιο του, σήμερα έχει «μαλακώσει». Άλλα γνωρίσματα του χαρακτήρα του έχουν βγει στην επιφάνεια και αν και αρκετοί είναι ακόμη επιφυλακτικοί να υιοθετήσουν ένα Μπουλ Τερριέρ, εντούτοις είναι πολλοί αυτοί που το κάνουν.

Τρυφερό και ευγενικό, αεικίνητο και διασκεδαστικό, το Μπουλ Τερριέρ αγαπά τα παιδιά και τους ενήλικες και μπορεί να γίνει ένα εξαίσιο οικογενειακό κατοικίδιο. Με το σωστό χειρισμό, αυστηρή και συνεπή εκπαίδευση, κοινωνικοποίηση και πολύ πολύ αγάπη, θα δείτε την άλλη πλευρά του «μονομάχου». Και δεν θα το μετανιώσετε!

 

ΕΜΦΑΝΙΣΗ
Μικρόσωμος σκύλος, χοντροκομμένος και πολύ μυώδης. Τα μάτια είναι αμυγδαλωτά στο σχήμα, σκουρόχρωμα και πολύ μικρά στο μέγεθος. Το χαρακτηριστικό της ράτσας αυτής είναι το περίεργο κεφάλι το οποίο είναι επίπεδο στο πάνω μέρος και το μέτωπο ενώνεται με τη μουσούδα χωρίς να δημιουργείται η χαρακτηριστική καμπή –το λεγόμενο «στοπ».

Όσων αφορά τις διαστάσεις, υπάρχουν δύο κατηγορίες:

Στάνταρτ - Standard Bull Terrier
Ύψος: 51-61 cm και Βάρος: 20-36 kg

Μινιατούρα – Miniature Bull Terrier
Ύψος: 25-33 cm και Βάρος: 11-15 kg

Χρώμα και Τρίχωμα: Το τρίχωμα είναι κοντό και πυκνό. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και χρωματικών συνδυασμών. Το Μπουλ Τερριέρ χωρίζεται σε δύο χρωματικές κατηγορίες:

Άσπρο

Συμπεριλαμβάνει το μονόχρωμο άσπρο, όπως επίσης και το άσπρο με σημάδια από άλλο χρώμα στο κεφάλι.

Χρωματιστό

Μαύρο
Κόκκινο
Κίτρινο-χρυσαφί (fawn)
Δύο από τα παραπάνω χρώματα –δίχρωμο-, όπως επίσης και τρία από τα παραπάνω χρώματα –τρίχρωμο-.
Τιγρέ (καφέ με μαύρες λωρίδες) με άσπρο.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ
Το Μπουλ Τερριέρ αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα «παρεξηγημένου σκύλου». Η κακή του φήμη ως ένας μοχθηρός και κακός σκύλος, άκρως ακατάλληλος για οικογενειακό κατοικίδιο, προέρχεται από την μακρόχρονη ιστορία του ως ένας «ατρόμητος μονομάχος». Πράγματι, το Μπουλ Τερριέρ χρησιμοποιείτο ευρέως για να παλεύει και να κυνηγά ζώα πολύ μεγαλύτερα από αυτό. Χάρη στην ομαδική προσπάθεια υπεύθυνων εκτροφέων και ανθρώπων που λάτρεψαν την φυλή, σήμερα η πλειονότητα των σκύλων αυτών είναι φιλικοί και πολύ αφοσιωμένοι και με τη σωστή εκπαίδευση και κοινωνικοποίηση μπορεί να αποτελέσουν το κατάλληλο οικογενειακό κατοικίδιο.

Δραστήριο και πολύ ενεργητικό, το Μπουλ Τερριέρ μπορεί να τρέχει και να παίζει με τις ώρες και προσαρμόζεται τέλεια σε ενεργητικές οικογένειες όταν του επιτρέπεται να λαμβάνει μέρος στις δραστηριότητές τους.

Ένα καλοαναθρεμμένο Μπουλ Τερριέρ είναι πραγματική απόλαυση! Πολύ διασκεδαστικό, με φοβερή αίσθηση του χιούμορ, συχνά γίνεται ο «κλόουν της παρέας», χαρίζοντας ώρες γέλιου σε όλη την οικογένεια.

Αγαπά τα παιδιά όλων των ηλικιών και είναι πολύ προστατευτικό μαζί τους. Αεικίνητο και παιχνιδιάρικο, απολαμβάνει να παίζει με τις ώρες μαζί τους και με τις σωστές προϋποθέσεις μια στενή φιλία θα αναπτυχθεί και από τις δύο πλευρές. Χρειάζεται κοινωνικοποίηση και εκπαίδευση από πολύ μικρή ηλικία και είναι απαραίτητο τα παιδιά να μάθουν να χειρίζονται το σκύλο με τρυφερότητα και σεβασμό. Αν και μπορεί να αντέξει τον πόνο, εντούτοις είναι πιθανόν να αντιδράσει αν δέχεται βίαιο χειρισμό από ένα παιδί που άθελά του περνά τη γραμμή που χωρίζει το αθώο παιχνίδι και την κακομεταχείριση. Οι γονείς επιβάλλεται να επιβλέπουν εν ώρα παιχνιδιού, ειδικότερα αν εμπλέκονται πολύ μικρά παιδιά, καθώς το ενεργητικό Μπουλ Τερριέρ μπορεί ασυνείδητα να τα τραυματίσει.

Η τυπική συμπεριφορά ενός Μπουλ Τερριέρ είναι αυτή ενός πολύ τρυφερού σκύλου. Λατρεύει τους ανθρώπους και έχει ανάγκη να είναι μαζί τους και να νιώθει σημαντικό κομμάτι της ζωής τους για να είναι ευτυχισμένο. Επιπρόσθετα, η φυσική του δύναμη έρχεται πακέτο με ένα «ανικανοποίητο» πνεύμα και υψηλή ευφυία, συνεπώς χρειάζεται διαρκώς ερεθίσματα τόσο σωματικά όσο και πνευματικά για να διατηρεί τις ισορροπίες του. Το Μπουλ Τερριέρ διψά για άσκηση, παιχνίδι, θέλει να είναι απασχολημένο με κάτι, θέλει να λαμβάνει τρυφερότητα και αγάπη από τους ανθρώπους του. Χωρίς αυτά θα μαραζώσει. Αν του στερείτε την άσκηση, αν λείπετε για πολλές ώρες ή δεν του δίνετε την απαιτούμενη προσοχή και αγάπη, θα εκτονώσει την ενέργειά του με άλλους τρόπους. Θα μασά και θα καταστρέφει αντικείμενα, θα γαβγίζει υπερβολικά, θα είναι ανεπίδεκτο μαθήσεως σε θέματα καθημερινής πειθαρχίας και υπακοής και θα υιοθετήσει περίεργες μανιακές συνήθειες όπως το να κυνηγά την ουρά του. Ένα δυστυχισμένο Μπουλ Τερριέρ συνεπάγεται άμεσα ένα δυστυχισμένο ιδιοκτήτη.

Έχει έμφυτο το ένστικτο της προστασίας μέσα του και σε συνδυασμό με την χωρίς όρια αγάπη που τρέφει για την οικογένειά του, την σωματική του δύναμη και την «άγρια» εμφάνισή του που λειτουργεί από μόνη της ως απωθητικό για ληστές ή άλλους κακοπροαίρετους ανθρώπους, τον καθιστά ένα πολύ καλό φύλακα. Ο ρόλος του ιδιοκτήτη/ εκπαιδευτή εδώ είναι κρίσιμος. Μην ενθαρρύνετε το Μπουλ Τερριέρ να είναι πολύ κτητικό, να ζηλεύει πολύ ή να είναι επιθετικό. Είναι πολύ πιθανόν μην διαχωρίζει τους «καλούς» από τους «κακούς» και να επιτίθεται εκεί που δεν πρέπει.

Σε γενικές γραμμές το Μπουλ Τερριέρ αρέσκεται να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους σκύλους. Χρειάζεται όμως εκτενή κοινωνικοποίηση από πολύ νωρίς. Φέρτε το σε επαφή με όσο περισσότερα ζώα μπορείτε από τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής του και επιβλέπετε πάντοτε κατά τις συναναστροφές του με ξένους σκύλους. «Κακά» γονίδια σε συνδυασμό με φτωχή εκπαίδευση και ελλιπή κοινωνικοποίηση μπορεί να οδηγήσουν σε εξαιρετικά επιθετική συμπεριφορά έναντι σε άλλους σκύλους. Αν έχετε και άλλο αρσενικό σκυλί στο σπίτι, θα τίθενται θέματα κυριαρχίας και «αντρισμού», έτσι η στείρωση αποτελεί ίσως τη μοναδική λύση καθώς θα προλάβει τους καβγάδες. Ένα αρσενικό με ένα θηλυκό πιθανότατα θα τα πάνε μια χαρά και δύο θηλυκά μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά με επίβλεψη και σωστή φροντίδα.

Οι σχέσεις του με άλλα κατοικίδια εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες όπως κοινωνικοποίηση, εκπαίδευση και ιδιοσυγκρασία του κάθε σκύλου, αλλά γενικά είναι καλύτερο να αποφύγετε κάτι τέτοιο καθώς το κυνηγετικό ένστικτο υπάρχει ακόμη στο DNA του και μπορεί να τραυματίσει ή και να σκοτώσει άλλα ζώα.

Τα χαρίσματα του Μπουλ Τερριέρ είναι πολλά, αλλά χρειάζεται σωστός χειρισμός για να βγουν στην επιφάνεια. Αυστηρή και συνεπής εκπαίδευση είναι απαραίτητη. Ο ιδιοκτήτης πρέπει να παραμένει «αρχηγός της αγέλης», επιδεικνύοντας σταθερότητα χαρακτήρα και επιβλητικότητα. Μπορεί να γίνει υπερπροστατευτικό και συχνά ξεροκέφαλο και πεισματάρικο, με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατο να το χειριστείτε. Απαιτείται λοιπόν «ειδικός» χειρισμός και γνώση των ιδιαίτερων γνωρισμάτων της ράτσας αυτής, συνεπώς δε συνίσταται για τα περισσότερα σπίτια και για άπειρους ιδιοκτήτες.

ΦΡΟΝΤΙΔΑ
Το κοντό τρίχωμά του είναι πολύ εύκολο στην περιποίηση. Περιστασιακό βούρτσισμα είναι αρκετό για να διατηρείται η καλή υγεία του τριχώματος. Μαδάει σε μέτριο βαθμό δύο φορές το χρόνο. Κατά την περίοδο της τριχόπτωσης, μπορείτε να χρησιμοποιείτε ένα ειδικό πλαστικό γάντι για την απομάκρυνση των νεκρών τριχών. Με τον τρόπο αυτό επιταχύνετε το φαινόμενο της τριχόπτωσης και επιπρόσθετα ανακουφίζετε το σκύλο από τη φαγούρα που προκαλείται από τις νεκρές τρίχες που μένουν στο σώμα του.

Χρειάζεται πολύ άσκηση όπως επίσης και κατάλληλα ερεθίσματα για να είναι πάντα σε εγρήγορση τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Μπορεί να παίζει με τις ώρες και καλό είναι να αφιερώνετε λίγο από το χρόνο σας για να παίζετε μαζί του. Καθημερινές βόλτες μεγάλης διάρκειας είναι απαραίτητες. Το Μπουλ Τερριέρ έχει την τάση να βάζει βάρος και να γίνεται ληθαργικό και τεμπέλικο αν δεν ασκείται σε ικανοποιητικό βαθμό. Μην ασκείτε υπερβολικά τους πρώτους μήνες της ζωής του καθώς αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στους μύες.

Παρέχετε ένα ισορροπημένο διαιτολόγιο καθώς ο σκύλος αυτός είναι πολύ λαίμαργος με αποτέλεσμα να γίνεται παχύσαρκος, μειώνοντας έτσι το μέσο όρο ζωής του.

Προτιμά τα ζεστά κλίματα.

Μερικά αρσενικά έχουν πολύ ψηλά επίπεδα τεστοστερόνης, συνεπώς μπορεί να γίνουν ιδιαίτερα κτητικά και επιθετικά με άλλους σκύλους. Η στείρωση αποτελεί μια καλή λύση καθώς μετά τη στείρωση το ζώο «ηρεμεί» από ορμονικής άποψης.

Μπορεί να ζήσει και σε διαμέρισμα δεδομένου ότι ασκείται επαρκώς.

ΥΓΕΙΑ

Η κώφωση αποτελεί ένα από τα πιο κοινά προβλήματα υγείας της ράτσας αυτής. Ειδικότερα οι άσπροι σκύλοι έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να γεννηθούν κωφοί.

Επιρρεπές σε αλλεργίες, ιδιαίτερα του δέρματος. Το Μπουλ Τερριέρ είναι ευαίσθητο σε τσιμπήματα ψύλλων, κουνουπιών και άλλων εντόμων και είναι πιθανόν να παρουσιάσει αλλεργική αντίδραση αν τσιμπηθεί από κάποιο από αυτά. Στην αγορά υπάρχουν ποικίλες λύσεις για την πρόληψη της προσβολής του σκύλου από διάφορα παράσιτα. Ο κτηνίατρός σας θα σας αναλύσει τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των διαφόρων σκευασμάτων που κυκλοφορούν και θα σας συστήσει το καταλληλότερο.

Έχει την τάση να βάζει βάρος εύκολα. Είναι εξαιρετικά λαίμαργο και χρειάζεται συνδυασμός σωστού διαιτολογίου και επαρκούς άσκησης για να διατηρεί το βάρος του σε φυσιολογικά επίπεδα. Η παχυσαρκία μπορεί να προκαλέσει ποικίλα προβλήματα και μειώνει το μέσο όρο ζωής σημαντικά.

Μπορεί να παρουσιάσει προβλήματα με τα γόνατά του, ειδικότερα μια πάθηση κατά την οποία έχουμε μετακίνηση της επιγονατίδας και έχει την ονομασία slipped patella.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ

10-13 χρόνια.

Χρήσιμες ιστοσελίδες:

http://en.wikipedia.org/wiki/Bull_Terrier

http://www.cypruspet.com/index.php/Ρ...l-terrier.html

http://www.gavmagazine.gr/index.php?...=103&Itemid=29

Κάντε κλίκ εδώ για πλήρες μέγεθος.

Αγγελία που αξίζει

30/9/2010   

Αυτος ειναι ο Ραμπο μας.Ειχαμε αμφιβολιες στο αν αν επρεπε να τον βγαλουμε για υιοθεσια η οχι διοτι ως γνωστον ειναι μια πολυπαρεξηγημενη ρατσα.Οταν ακους πιτ-μπουλ η φοβασαι η(μακρυα απο μας!)σκεφτεσαι κυνομαχιες.Ο Ραμπο λοιπον ειναι ενα καθαροαιμο πιτ-μπουλ σε ολο του το μεγαλειο.Εχει μεγαλο φαρδυ θωρακα κ ειναι πολυ μυωδης.Ειναι 3 ετων εμβολιασμενος και στειρωμενος και σαν χαρακτηρας ειναι σκετο βουτυρο!!!καταρχην κοιμαται αγγαλιτσα με 5-6 σκυλακια αυτη την στιγμη(Γ αυτους που νομιζουν οτι ειναι τοσο αγρια που δεν κανουν με τον εαυτο τους τον ιδιο)ειναι ησυχουλης και πολυυυ χαδιαρης :P σε καμια περιπτωση δεν κανει για φυλαξη,ειναι πολυ αγνο παιδι! Αγριο ενστικτο μηδεν!Χαριζεται αποκλειστικα και μονο σε ανθρωπο που εκτιμαει την ρατσα κ σεβετε τα ζωα.Περιοχη Περαμα Τηλ 6976115062

Γέννα

ΓΕΝΝΑ

Προετοιμασία γέννας

Από την 6η εβδομάδα η σκύλα θα πρέπει να προσαρμοστεί στον χώρο που θα γεννήσει. Θα πρέπει να είναι ένα χώρος καθαρός, προστατευμένος από κρύο, ρεύματα αέρα και υγρασία ή από καύσωνα. Τα κουτάβια την πρώτη εβδομάδα πρέπει να είναι σε θερμοκρασία 30°C και την δεύτερη από 28°C έως (σταδιακά) 23° C. Θα φροντίσουμε για θερμάστρα ή θερμαντική λάμπα (τις κόκκινες που χρησιμοποιούν στα γουρουνάκια) ή το καλοκαίρι για ανεμιστήρα που θα ανακουφίζει και την μάνα. Ένα κιβώτιο από τάβλες ή νοβοπάν στρωμένο με εφημερίδες που θα αλλάζουμε μόλις λερώνονται θα αποτελεί το κρεβάτι της σκύλας όπου και θα γεννήσει και την «φωλιά» των κουταβιών. Μία σωστή γεννήστρα έχει διαστάσεις από 80Χ120 εκ. έως 100Χ140 εκ. ανάλογα με το μέγεθος της σκύλας. Ο πάτος της πρέπει να είναι σταθερός, ίσως χρειαστεί να πατήσουμε μέσα. Τα πλαϊνά από 25-40 εκ. τόσο όσο να μη μπορούν να βγαίνουν τα κουτάβια, αλλά να μπορούμε να σκύβουμε μέσα. Στη μία πλευρά θα κόψουμε ένα πορτάκι αφήνοντας 10-12εκ από την κάτω πλευρά, αν η σκύλα βγει ενώ θηλάζουν τα κουτάβια θα «ξεκολλήσουν» από τους μαστούς όταν βρουν σε αυτό το εμπόδιο, έτσι δεν θα κινδυνέψουν. Παλιά σεντόνια πετσέτες κουβέρτες κλπ είναι χρήσιμα για την στρωμνή. Στερεώνουμε μία ταυλίτσα 7-8 εκ. γύρο-γύρο σε ύψος 10-12 εκ. από τον πάτο, έτσι αποφεύγουμε να στριμώξει η μάνα κανένα κουτάβι με την πλάτη της στα πλαϊνά. Ας έχουμε μια κούτα ή ένα καλάθι στρωμένο με πανιά, θα βάζουμε από κάτω τους μία θερμοφόρα ή ένα μπουκάλι με ζεστό νερό. Εκεί θα βάζουμε τα νεογέννητα αν η μάνα στις ωδίνες της είναι νευρική και τα πατά ή όταν θέλουμε να αλλάξουμε την στρωμνή.

Από την 58η ημέρα θα χρειαστούμε το θερμόμετρο. Είναι πια ο καιρός να έχουμε όλα τα απαραίτητα της γέννας διαθέσιμα.

Τα απαραίτητα και που θα χρησιμέψουν

Ένα κοφτερό ψαλίδι για το κόψιμο των λώρων αν δεν το κάνει η μάνα. Μία αιμοστατική λαβίδα για το πιάσιμο του λώρου αν η μάνα τον κόψει κοντό (πιθανή ομφαλοκήλη) μέχρι να τον δέσουμε με οδοντόνημα. Betadine. Γάντια μιας χρήσης σε περίπτωση που χρειαστεί να βοηθήσουμε στον τοκετό. Σύριγγες. Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας για την χρήση ή μη οξιτοκίνης. Η οξιτικίνη προκαλεί συστολές και συσπάσεις, έτσι αφ΄ ενός μεν συντομεύει τις παύλες και αφ' εταίρου μετά την γέννα συμβάλει στην αποβολή υπολειμμάτων πλακούντων κλπ. Την χρησιμοποιώ με φειδώ, ποτέ πριν γεννηθεί το πρώτο κουτάβι, μετά από 7 και 12 ώρες από την γέννα του τελευταίου κουταβιού κάνω από μία δόση για να διευκολύνω την υστεροτοκία. Το μέλι σαν τονωτικό και για την υπογλυκαιμία και το ουίσκι σαν καρδιοτωνοτικό μπορούν να φανούν σωτήρια για την μάνα αν δεν υπάρχουν τα κατάλληλα φάρμακα. Ακόμη ας προμηθευτούμε Κορτιζόνη. Έναν αναρροφητήρα υγρών (σαν αυτόν που καθαρίζουν τις μύτες των μωρών). Οινόπνευμα, ο κόλπος δεν είναι άσηπτος οπότε δεν χρειάζονται ιδιαίτερες απολυμάνσεις. Χαρτί κουζίνας. Πολλές εφημερίδες ή χαρτί οντουλέ. Ζυγαριά κατάλληλη για να ζυγίζει με ακρίβεια. Φωτογραφική μηχανή ή κάμερα για αναμνηστικό ή μελέτη. Φακός, αν χρειαστεί να βγει η σκύλα για να λερώσει ή αν αργεί να γεννήσει το επόμενο κουτάβι και την βγάλουμε να κινηθεί για να «κατέβει το κουτάβι» θα πρέπει να την έχουμε υπό πλήρη έλεγχο, μπορεί να γεννήσει έξω. Αν δεν έχετε περιφραγμένο χώρο βγάλτε την μόνο με κολάρο και λουρί.

Σημειωματάριο. Στυλό. Μερικοί εκτροφείς κρατάμε σημειώσεις για το ζευγάρωμα καθώς και για την εξέλιξη της εγκυμοσύνης με μεγάλη τυπικότητα τις τελευταίες ημέρες, σημειώνοντας όχι μόνο θερμοκρασίες συμπτώματα κλπ. αλλά και την ψυχική κατάσταση της σκύλας. Φυσικά το ίδιο κάνουμε κατά την γέννα, αρχίζοντας από την ώρα που πέφτει η θερμοκρασία. Καταγράφουμε την ώρα που γεννιέται κάθε κουτάβι, το φύλο του, το βάρος του, το μήκος του, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και διάφορες άλλες παρατηρήσεις κατά την γέννα του (προβολή, αν βγήκε ο πλακούντας κλπ)

Τοκετός

Τις τελευταίες 2 έως 10 ώρες οι σκύλες και κυρίως οι πρωτότοκες παρουσιάζουν έντονη ανησυχία, κοφτή ακανόνιστη αναπνοή, μερικές κάνουν εμετό. Όσο πλησιάζει ή ώρα στέκονται όρθιες σαν αμήχανες στην γεννήστρα ή ξαπλώνουν στο πλάι. Οι ωδίνες εμφανίζονται στην αρχή ήπιες για 10 έως 40 δευτερόλεπτα και με ακανόνιστο χρόνο η μία από την άλλη (παύλες). Μία με δύο ώρες πριν τον τοκετό έχουμε ωδίνες κάθε δυόμισι λεπτά. Όσο πλησιάζουμε στον τοκετό οι παύλες είναι συντομότερες οι ωδίνες εντονότερες και με διάρκεια μέχρι και 2 λεπτών. Τι είναι οι ωδίνες, είναι οι συστολές που κάνει η μήτρα προκειμένου να βγουν τα έμβρυα, ξεκινάνε από συγκεκριμένα σημεία της μήτρας για να βγουν τα έμβρυα με σειρά. Οι συστολές αυτές και τα κουτάβια που εξέρχονται συμπιέζουν νεύρα της μήτρας, του κόλπου και του αιδοίου προκαλώντας πόνους. Για την εξώθηση του κουταβιού βοηθούν και οι συσπάσεις των κοιλιακών τοιχωμάτων. Όταν «σπάνε τα νερά» (ρήξη εμβρυϊκών υμένων) η μάνα γλύφει τα γεννητικά της όργανα, σε φυσιολογικές καταστάσεις το πρώτο κουτάβι θα έρθει σε ένα τέταρτο ως μία ώρα, πολύ σπάνια σε δύο. Αν γνωρίζεται πως κυοφορούνται μόνο δύο έμβρυα μπορεί να περιμένετε μέχρι 7 ώρες άλλως θα πρέπει να επικοινωνήσετε με τον γιατρό σας. Οι σκύλες γεννούν συνήθως ξαπλωμένες στο πλάι γλύφοντας την περιοχή, μερικές όρθιες και σπάνια μισοκαθισμένες στα πίσω πόδια. Τα κουταβάκια με η χωρίς τον σάκο τους προβάλουν με το κεφάλι ανάμεσα στα μπροστινά πόδια τους, σπάνια έρχονται με τα πίσω πόδια ή το χειρότερο με τα καπούλια. Η μάνα θα σκίσει τον σάκο, θα κόψει τον λώρο με τα δόντια της θα γλύφει το κουτάβι για να το καθαρίσει, να αποφράξει την αναπνευστική του οδό και με το μασάζ αυτό θα πάρει το κουτάβι την πρώτη του αναπνοή. Θα φάει τον σάκο και τον πλακούντα που περιέχουν πρωτεΐνες, μην την αφήνετε να φάει περισσότερους από 3-4 γιατί θα έχει δυσπεψία, διάρροια ή εμετό. Θα καθαρίσει όλο τον χώρο από τα υγρά και τα αίματα. Κατόπιν θα βάλει το κουτάβι να θηλάσει. Με τον θηλασμό διεγείρεται ο οργανισμός για εξωθήσεις. Αν δεν βγήκε ο σάκος και ο πλακούντας μαζί με το κουτάβι, θα αποβληθεί σε 10 με 15 λεπτά. Κρατάτε σημειώσεις γιατί ένας «σφηνωμένος» πλακούντας μπορεί να εμποδίσει την κάθοδο των άλλων κουταβιών. Μετά την γέννα του πρώτου, η σκύλα ξεκουράζεται και το δεύτερο συνήθως αργεί. Το ευτύχημα είναι όταν έχουμε ένα κουτάβι κάθε 20 λεπτά με μισή ώρα. Κάθε σκύλα έχει τον ρυθμό της, άλλες κάνουν 2-3 μαζί και μετά έχουν μεγάλο καινό. Μια γέννα κρατά από 6 έως 12 ώρες ανάλογα με τον αριθμό των κουταβιών. Μετά τις 12 ώρες όσα έμβρυα δεν έχουν γεννηθεί θα βγουν νεκρά. Έχω ακούσει πάντως περίπτωση που γεννήθηκε ζωντανό μετά από 22 ώρες. Για αρκετές ημέρες θα εξέρχονται κιτρινωπά, ροζ ή σκούρα κόκκινα υγρά από το αιδοίο, είναι φυσιολογικό. Αν δείτε πράσινα ή χαλκοπράσινα και έχουν άσχημη μυρωδιά αποταθείτε αμέσως στον γιατρό σας.

Κατά τον τοκετό αφήστε την φύση να κάνει το έργο της, καθιστέ κοντά της διακριτικά, παρατηρείτε με προσοχή και μην επεμβαίνετε χωρίς λόγο. Αποφύγετε παρουσίες τρίτων.

 

Πότε επεμβαίνουμε

Όταν η σκύλα από απειρία, σύγχυση ή αδιαφορία δεν φροντίσει το νεογέννητο θα πρέπει αμέσως να σκίσουμε τον σάκο μα τα δάκτυλά μας να καθαρίσουμε με μια πετσέτα το στόμα και τα ρουθούνια του και να το στεγνώσουμε καλά. Αν δεν παίρνει αναπνοή του κάνουμε μαλάξεις στο στήθος, φροντίζουμε να απομακρύνουμε πιθανά υγρά ή βλέννες από τις αναπνευστικές οδούς κρατώντας το και κουνώντας το με το κεφάλι προς τα κάτω, αν δεν έχουμε αναρροφητήρα χρησιμοποιούμε μία σύριγγα 1ml (χωρίς βελόνα) ή ακόμη ρουφάμε με το στόμα μας. Κρατήστε την ψυχραιμία σας, επιμένετε. Με ένα κοφτερό ψαλίδι κόβουμε τον λώρο 2½-3 εκ. από την κοιλιά, βάζουμε Betadine. Δεν χρειάζεται δέσιμο εκτός αν η σκύλα τον έχει κόψει κοντό. Καλμάρουμε την μάνα και βάζουμε το κουτάβι να θηλάσει. Το πρωτόγαλα παρέχει τροφή και αντισώματα. Αν αργεί να έρθει το επόμενο κουτάβι ψηλαφούμε κάτω από το αιδοίο στο πίσω μέρος της κοιλιάς για να δούμε αν όντως έχει κατέβει, αν όχι, μπορούμε να κάνουμε απαλές πιέσεις από τα πλευρά προς την κοιλιά και από πάνω προς τα κάτω, βοηθά περισσότερο αν κάποιος βαστά την μάνα όρθια στα πίσω της πόδια. Αν βρεθείτε χωρίς ιατρική βοήθεια και έχετε την ατυχία μιας δύσκολης γέννας αναγκαστικά θα βοηθήσετε. Σπάνια συμβαίνει να προβάλει λίγο το κουτάβι και να μην εξέρχεται παρά τις εξωθήσεις της μάνας, βάλτε τα γάντια, περάστε τον δείκτη και τον μέσο αριστερά και δεξιά στους ώμους του κουταβιού, στρίψτε το λίγο και τραβήξτε συγχρόνως με τις εξωθήσεις της μάνας. Είναι τόση η χαλάρωση του αιδοίου που τα δάχτυλα σας χωρούν. Προληπτικά χορηγώ αντιβίωση 2 ημέρες προ του τοκετού, κατόπιν συνεννοήσεως με τον γιατρό μου, για να είναι καλυμμένη η σκύλα από μολύνσεις αν χρειαστούν τέτοιες επεμβάσεις.

Εύχομαι όλες οι γέννες των σκύλων σας να είναι εύκολες και να αφήσουν καλούς απογόνους.